Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach.
Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony a drugi biały. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi,
a szczególnie w godzinę śmierci. Ja sam bronić ją będę jako swej chwały.”(Dz 47,48).

Pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego został namalowany w Wilnie w 1934 roku w pracowni Eugeniusza Kazimirowskiego pod bezpośrednim kierunkiem s. Faustyny. Nie spodobał się wizjonerce, bo nie odpowiadał pięknu Jezusa którego widziała..  Pan odpowiedział jej: Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej. Obraz został wystawiony do publicznej czci po raz pierwszy w sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie w pierwszą niedzielę po Wielkanocy 1935 roku.

Dzisiaj odbiera on cześć w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Wilnie.

Od tamtego czasu powstawało wiele wersji wizerunku.
Obraz z Łagiewnik Krakowskich jest najbardziej znaną.
Namalował go w 1944 r. Adolf Hyła jako wotum za ocalenie rodziny
z wypadków wojennych.